All relationships are on the periphery, even the greatest love affairs

aralways  on the periphery

  . Relationship as such conot be more than that;it is somthing outside you

you can touch the other , you can love other , but you cannot BE the other

.and neither can other be you

بیچاره شاعری که دم از عشق میزند

جایی که عشق را به پشیزی نمی خرند

ناله را هر چه می خواهم که پنهان دارمش

سینه می گوید که من تنگ آمدم

فریاد کن

برگ در انتهای زوال می افتد   و  میوه در ابتدای کمال

تو این شبهای بنگر چگونه می افتی

چون برگی زرد یا سیبی سرخ

امشب آرزوهاتون و رو بال فرشته ها بزارین و تا رسیدنشون به آسمون دعا کنید صدای تجلی

 که به دلتون رسید ما رو فراموش نکنید.

(شبها همه قدر است اگر قدر بدانی) 

التماس دعا

تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست
محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست

در کلاس روزگار

درسهای گونه گونه هست

درس دست یافتن به آب و نان

درس زیستن کنار این و آن

درس مهر

درس قهر

درس آشنا شدن

درس با سرشک غم ز هم جدا شدن

در کنار این معلمان و درسها

در کنار نمره های صفر و نمره های بیست

یک معلم بزرگ نیز

در تمام لحظه ها تمام عمر

در کلاس هست و در کلاس نیست

نام اوست : مرگ

و آنچه را که درس می دهد

زندگی است

بدين مغرور نشوم

و به بود خویش از تو مستغنی نشوم

و تو بی من مرا باشی

به از آن که من بی تو خود را باشم

کجاست این هسته مرموز تنم

پنجره باغ خیال را می گشایم و خود را زیر آسمان خاطره ها غرق خیال می کنم

 زمان را با  شعرم  می کشم و حضور ابدی را در لحظه لحظه های خیال جای

 می دهم .

بعد از ۵ سال دارم بر  می گردم به جایی که نامش وطن است .

همیشه دوری و انتظار مثل تجربه می مونه و من الان نمی دانم کوله بارم چقدر

تکمیل است  برای این سفر ...

 اما این را خوب می دانم نفس کشیدن در آنجا برایم مانند بوی مادر است مانند نگاه

عاشقانه  معشوق است نمی دانم مانند هر چه که  زیبایست .

دلا باید که هر دم یا علی گفت

میلاد با سعادت مولا علی بر همگان مبارک

گذشت عمر یعنی زندگی را                   به دست قاصدک در باد دیدن

میان بستر نمناک گلها                          دل پروانه را ناشاد دیدن

گذشت عمر یعنی مرگ لاله                    کنار غربت بلبل نشستن

به دست برگها هنگام پاییز                      غرور سبز گلها را شکستن

غرور زندگی یعنی که گاهی                    برای دوست جان را هدیه دادن

و در صحرای خشک غصه هایش             نهالی جنس خوشبختی نشاندن

غرور زیستن یعنی که چون سرو               همیشه محکم و مردانه بودن

اگر چه در درون خود شکستن                  ولیکن شمع یک کاشانه بودن

حضور عشق یعنی همچو یک اشک            به روی گونه ای غلتان چکیدن

شقایق وار دل را هدیه دادن                      و از معشوق جز خوبی ندیدن

برای لحظه های آشنائی                           افق یعنی دمی تنها نبودن

سکوت غربت چشمان تر را                      به روی دفتری با غم سرودن

حریم عاطفه یعنی نهایت                           و یعنی باور غمگین رفتن

همیشه از هجوم غم شنیدن                         و هرگز از دل دردی نگفتن

صفای زندگی یعنی که جان را                    به دست وسعت دریا سپردن

و یعنی لحظه های زندگی را                      به سوی سرزمین عشق بردن

این شعر از طرف حامد عزیز هست که کمی مشغول بود و از من خواست که براش بنویسم تو بلاگ 

 گویا پیقامی در این جملات نهفته است که ما هم بی خبریم

با تو نه عمر جهان دراز می شه

نه بین زمین و آسمان جنگ می شه

نه کوه آب می شه

نه آب سنگ می شه

بی تو فقط دلم برات تنگ می شه

(دوست دارم)

خوب عین جملهایی رو که گفته بود نوشتیم مخصوصآ این که تو پرانتز

باز میخواهم تو را پیدا كنم

با تو شاید خویش را معنا كنم

من كیم؟گر خود شناسی داشتم

كی ز خود بودن هراسی داشتم؟

های...ای آینه!معنا كن مرا

گم شدم در خویش_معنا كن مرا

فرصتی _ تا رود را پیدا كنم

قطره قطره خویش را دریا كنم

اهرمن دارد مجابم می كند

لای لایش گاه خوابم میكند

آه ...اگر این قطره _ در شن گم شود

ظاهرم در چاه باطن گم شود

شیشه ی این دیو در دست من است

همت اما ... وای با اهریمن است

های... ای ایینه تصویرم مكن

انچه می خواهد "من" پیرم مكن

های ... ای ایینه!حاشا كن مرا

گم كن و _ازاد پیدا كن مرا

با من دریایی من موج باش

در حضیض من هوای اوج باش

میتوانی_ میتوانی_" آن" من

بازگردانی "من "انسان من

شیخ ما دیریست شبها با چراغ

دیگر از انسان نمیگیرد سراغ

الفتی_ تا ما چراغ او شویم

خانه خانه در سراغ او شویم

اما دونه دونه حروفا رو زدن تا یک کلمه در بیاد اون هم با حال پریشونی که من دارم کمی ........

این جاست که باید گفت :

 حالمان بد نیست غم کم می خوریم

کم که نه هر روز کم کم می خوریم

یادم باشه بعد شعر کامل این رو بنویسوم که واقعا وصف حال

عمری است که در بند و گرفتار شکستیم

افسرده و آزرده و بیمار شکستیم

همبستر دردیم و هم آغوش بلاییم

همسایه ی دیوار به دیواره شکستیم

صیدیم که خود از پی صیاد دویدیم

سوداگر عشقیم و خریدار شکستیم

با خدعه و نیرنگ و ریا خو نگرفتیم

زآنرو همه جا همنفس و یار شکستیم

جانان نخرد یوسف ما را به کلامی

ما خسته دلان رونق بازار شکستیم

امروز یه ضرر مالی بزرگ کردم البته در حد خودم بزرگ...

ثروت ثمره ی کار نیست

بلکه نتیجه ی یک دزدی سازمان یافته و حمایت شده است

مرده شوره مال دنیا رو ببره که بود و نبودش هر دو مایه ی دردسره

چیزی نیست جز چرک دست!

(ای کاش هیچ وقت دستهام و نمی شستم)

من چه بی شرم ام اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست

گر بدین سان زیست باید پاک

من چه نا پاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه

یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک!

در وادي بي منتهاي عشق

تنها عبوري ساده بود

رهگذري يا كه مسافري -شايد-

دلخوش به دمي آسودن

مدام مرددِ آمدن و

مضطربِ هميشه ي رفتن...

سهم من انگار در وادي بي منتهاي عشق‏‏،

تنها چيدن آن ميوه ي وسوسه بود

طعم گس گناه

كه ميراث دختران حوا شد -تا ابد-

سهم من نه ماندن،نه رسيدن

نه حتي آن پنجره ...يا دريچه ي تماشا بود؛

«به ازدحام كوچه ي خوشبخت!»

حالا

در كوله بار سفرم ،

تنها يك قرص ماه ويك مشك دريا كافيست!

دلم را...اينجا...كنار حضور تو

گذاشتم و رفتم...

شانه هايم ديگر تاب كشيدن بار سنگين دلتنگي نداشت!

تو دور مي‌شوي و من مي‌مانم و "دلگيري"

"دلي" كه باز هم "گير" توست!

روزي كه با شلاغ ديوار چين را ساختند

آدميت مرده بود

بعد دنيا هي پر از ادم شد

اين آسياب هي گشت وگشت

اگر اني شود تا با تو در كويي گذرگاهي كنم رندي

كس نمي گويد

كه انسان را به حال خويش بگذاريد

تا كه زخمي بر وجودش مي زنيد

آسوده اش از نيش بگذاريد

كس نمي گويد

كه فرزندان آدم اسوه مردانگي هستند

يا كه تصويري شكسته نقش بسته توي قاب زندگي هستند

قرن ما

قرن سياهي هاست

زندگي هاي تبه گشته

برون از روشنايي هاست

قرن ما

قرن شكست نفس مردان است

يك طرف را كوره ها

هيزم ز انسان است

در ميان قلب ثروتها ي پنهان

كاسه ها خالي است

او كه انجا حاكم محض است

انسان نيست

يك طرف را ارمغان زندگي

تقسيم قدرتهاست

در ميان خون و اتش

آدمي تنهاست

يك طرف غوغاي جانسوز زن و فحشاست

او كه در اين وادي بي انتها محجوب مي ماند

بسي تنهاست

قرن ما

قرن سفر تا مارس

صحبت از دين و سيايت

صحبتي بي جاست

پنجه ها خونين و سر ها گرم سر مستي

بر ضعيفان حكم راندن

شيوه هستي

راز بودن گرگ بودن

توي جنگلهاست

قرن ما

قرن شقاوت

قرن نا مردمي است

آتشي در اين ميان برپاست

هيزمش انبوه انسانهاست

در كنارش آنچه نامردانه مي سوزد

وجدان است و هرمتهاست

بغض غریبی در نی نی چشمان همیشه بیتابت هویداست اما چه غم انگیز است که دیگران هم در هوای ابریت گاه گاه قدم می زنند ... و کوجه پس کوچه های دلواپسی چشمانت را با گامهای سستشان می لرزانند.

شادی بهانه ای است برای زندگی

زنذگی پر بهانه ای را برایت آرزو مندم

                                                                          با حق   برای حق   يا حق

 

عمري به جز بيهوده بودن سر نكرديم
تقويم ها گفتند و ما باور نكرديم .

 

کوهها با هم اند و تنهايند

هم چو ما  با همان تنها يان.

الهي  سينه  اي  ده  آتش  افروز 
در آن سينه دلي و آن دل همه سوز
          
هر آن دل را که سوزي نيست دل نيست
دل افسرده غير از آب و گل نيست
          
دلم پر شعله گردان سينه پر دود
زبانم کن به گفتن آتش آلود
          
کرامت کن دروني درد پرورد
دلي در وي درون درد و برون درد