این شعر از طرف حامد عزیز هست که کمی مشغول بود و از من خواست که براش بنویسم تو بلاگ 

 گویا پیقامی در این جملات نهفته است که ما هم بی خبریم

با تو نه عمر جهان دراز می شه

نه بین زمین و آسمان جنگ می شه

نه کوه آب می شه

نه آب سنگ می شه

بی تو فقط دلم برات تنگ می شه

(دوست دارم)

خوب عین جملهایی رو که گفته بود نوشتیم مخصوصآ این که تو پرانتز

باز میخواهم تو را پیدا كنم

با تو شاید خویش را معنا كنم

من كیم؟گر خود شناسی داشتم

كی ز خود بودن هراسی داشتم؟

های...ای آینه!معنا كن مرا

گم شدم در خویش_معنا كن مرا

فرصتی _ تا رود را پیدا كنم

قطره قطره خویش را دریا كنم

اهرمن دارد مجابم می كند

لای لایش گاه خوابم میكند

آه ...اگر این قطره _ در شن گم شود

ظاهرم در چاه باطن گم شود

شیشه ی این دیو در دست من است

همت اما ... وای با اهریمن است

های... ای ایینه تصویرم مكن

انچه می خواهد "من" پیرم مكن

های ... ای ایینه!حاشا كن مرا

گم كن و _ازاد پیدا كن مرا

با من دریایی من موج باش

در حضیض من هوای اوج باش

میتوانی_ میتوانی_" آن" من

بازگردانی "من "انسان من

شیخ ما دیریست شبها با چراغ

دیگر از انسان نمیگیرد سراغ

الفتی_ تا ما چراغ او شویم

خانه خانه در سراغ او شویم

اما دونه دونه حروفا رو زدن تا یک کلمه در بیاد اون هم با حال پریشونی که من دارم کمی ........

این جاست که باید گفت :

 حالمان بد نیست غم کم می خوریم

کم که نه هر روز کم کم می خوریم

یادم باشه بعد شعر کامل این رو بنویسوم که واقعا وصف حال

عمری است که در بند و گرفتار شکستیم

افسرده و آزرده و بیمار شکستیم

همبستر دردیم و هم آغوش بلاییم

همسایه ی دیوار به دیواره شکستیم

صیدیم که خود از پی صیاد دویدیم

سوداگر عشقیم و خریدار شکستیم

با خدعه و نیرنگ و ریا خو نگرفتیم

زآنرو همه جا همنفس و یار شکستیم

جانان نخرد یوسف ما را به کلامی

ما خسته دلان رونق بازار شکستیم

امروز یه ضرر مالی بزرگ کردم البته در حد خودم بزرگ...

ثروت ثمره ی کار نیست

بلکه نتیجه ی یک دزدی سازمان یافته و حمایت شده است

مرده شوره مال دنیا رو ببره که بود و نبودش هر دو مایه ی دردسره

چیزی نیست جز چرک دست!

(ای کاش هیچ وقت دستهام و نمی شستم)

من چه بی شرم ام اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست

گر بدین سان زیست باید پاک

من چه نا پاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه

یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک!

در وادي بي منتهاي عشق

تنها عبوري ساده بود

رهگذري يا كه مسافري -شايد-

دلخوش به دمي آسودن

مدام مرددِ آمدن و

مضطربِ هميشه ي رفتن...

سهم من انگار در وادي بي منتهاي عشق‏‏،

تنها چيدن آن ميوه ي وسوسه بود

طعم گس گناه

كه ميراث دختران حوا شد -تا ابد-

سهم من نه ماندن،نه رسيدن

نه حتي آن پنجره ...يا دريچه ي تماشا بود؛

«به ازدحام كوچه ي خوشبخت!»

حالا

در كوله بار سفرم ،

تنها يك قرص ماه ويك مشك دريا كافيست!

دلم را...اينجا...كنار حضور تو

گذاشتم و رفتم...

شانه هايم ديگر تاب كشيدن بار سنگين دلتنگي نداشت!

تو دور مي‌شوي و من مي‌مانم و "دلگيري"

"دلي" كه باز هم "گير" توست!